stemma pontificio

LIST  „Ogniqualvolta”
JEGO ŚWIĄTOBLIWOŚCI PAPIEŻA
JANA PAWŁA II DO BISKUPA
PAULA JOSEFA CORDESA

30 sierpnia 1990 roku

 

DO CZCIGODNEGO BRATA BISKUPA PAULA JOSEFA CORDESA
WICEPRZEWODNICZĄCEGO PAPIESKIEJ RADY ds ŚWIECKICH,
KTÓREMU POWIERZONY JEST "AD PERSONAM" APOSTOLAT WSPÓLNOT NEOKATECHUMENALNYCH

Ilekroć Duch Święty wzbudza w Kościele impulsy do większej wierności Ewangelii, kwitną nowe charyzmaty, które ukazują te rzeczywistości oraz nowe instytucje, które wprowadzają je w życie. Tak było po Soborze Trydenckim i po Soborze Watykańskim II.

Wśród rzeczywistości zrodzonych przez Ducha Świętego w naszych czasach znajdują się Wspólnoty Neokatechumenalne, zapoczątkowane przez Pana Kiko Argüello i przez Panią Carmen Hernandez (Madryt, Hiszpania), których skuteczność dla odnowy życia chrześcijańskiego bywała honorowana przez mojego poprzednika Pawła VI jako owoc Soboru: "Ileż radości i nadziei dajecie nam waszą obecnością i waszą działalnością. (...) żyć tym przebudzeniem i rozwijać je, jest tym co nazywacie pewną formą <>, która będzie mogła odnowić w dzisiejszych wspólnotach chrześcijańskich te oznaki dojrzałości i pogłębienia, które w Kościele pierwotnym były realizowane w okresie przygotowania do Chrztu" [Paolo VI alle Communita Neocatecumenali, Udienza Generale, 8 maja 1974, Notitiae 96-96, (1974), 230].

Także i ja, w wielu spotkaniach, które miałem jako Biskup Rzymu w parafiach rzymskich ze Wspólnotami Neokatechumenalnymi i ich Pasterzami oraz w moich podróżach apostolskich do wielu krajów, mogłem stwierdzić obfite owoce osobistego nawrócenia i płodny zapał misyjny.

Wspólnoty te ukazują w parafiach znak Kościoła misyjnego i "starają się otworzyć drogę do ewangelizacji tych, co prawie porzucili życie chrześcijańskie, ofiarując im itinerarium typu katechumenalnego, które przebiega te wszystkie etapy, jakie w Kościele pierwotnym przechodzili katechumeni, zanim otrzymali sakrament Chrztu; przybliża ich ponownie do Kościoła i do Chrystusa" [Catecumenato postbattesimale, "Notitiae", 96-96 (1974), 229]. To właśnie głoszenie Ewangelii, dawanie świadectwa w małych wspólnotach i sprawowanie Eucharystii w grupach [Notificazione sulle celebrazioni nei gruppi del "Cammino Neocatecumenale", L'Obsservatore Romano, 24 grudnia 1988] są środkami, które pozwalają członkom (wspólnot) oddać się posłudze odnowy Kościoła.

Wielu Braci w Biskupstwie uznało owoce tej Drogi. Pragnę jedynie wspomnieć ówczesnego Biskupa Madrytu - Casimiro Morcillo, w którego diecezji i pod którego zarządem zrodziły się w roku 1964 Wspólnoty Neokatechumenalne, przyjęte przez niego z wielką miłością.

Po więcej niż dwudziestu latach istnienia Wspólnot rozsianych na pięciu kontynentach:

- biorąc pod uwagę żywotność parafii, zapał misyjny i owoce nawrócenia, które rodzą się z gorliwości katechistów wędrownych, a ostatnio są dziełem rodzin ewangelizujących zdechrystianowane obszary Europy i całego świata;

- biorąc pod uwagę powołania, wzbudzone przez tę Drogę, do życia zakonnego i do prezbiteratu oraz narodziny kolegiów diecezjalnych formacji do prezbiteratu dla nowej ewangelizacji, jak "Redemptoris Mater" w Rzymie;

- po zapoznaniu się z dokumentacją przedstawioną mi przez Waszą Ekscelencję;

przyjmując prośbę do mnie skierowaną, uznaję Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważne dla współczesnego społeczeństwa i dla naszych czasów.

Życzę zatem, by Bracia w Biskupstwie docenili i wspomagali - razem ze swymi prezbiterami - to dzieło nowej ewangelizacji, aby ono realizowało się zgodnie z liniami zaproponowanymi przez inicjatorów, w duchu posługi Ordynariuszowi miejsca i w jedności z nim oraz w kontekście jedności Kościoła lokalnego z Kościołem Powszechnym.

Na dowód tego życzenia udzielam Waszej Ekscelencji i wszystkim należącym do wspólnot Neokatechumenalnych mojego Apostolskiego Błogosławieństwa.

 

Watykan, 30 sierpnia 1990 roku, w dwunastym roku pontyfikatu.

Jan Paweł II


[Oryginał w języku włoskim ]